Wat ik leerde van de naderende verjaardag van mijn zoon

4 mei 2018 | 6 reacties

Onze zoon is bijna jarig. Drie wordt hij. Ik kan het bijna niet geloven, zo groot al weer. En hoewel ik normaal gesproken niet echt een moeder van de perfectie en de grootse vieringen ben, vind ik de verjaardag van mijn zoon toch wel een dingetje. Niet dat het een groot, druk en opgeblazen feest zal worden, maar ik wil wel graag dat hij een superleuke dag gaat hebben. Met slingers, ballonnen, mensen die hij lief vind en… een taart. En die taart, die begint behoorlijk grote proporties in te nemen in mijn hoofd.

Onze zoon wil namelijk een brandweertaart. Want als hij ergens van houdt, dan is het wel de brandweer. Zodra er ergens een sirene te horen is, sprint hij naar buiten om te kijken of hij hem ergens ziet. Onze ochtenden beginnen al maandenlang met een Brandweerman Sam-filmpje. De rest van de dag worden de heldenverhalen van Sam de brandweerman nagespeeld. Onze bank doet het ene uur dienst als brandweerauto, het volgende als helikopter en nog een uurtje later als reddingsboot. We blussen heel wat af. Redden het ene slachtoffer na het andere en komen er keer op keer ongeschonden uit.

En dus wil onze zoon een brandweertaart op zijn verjaardag. En tja, als de liefde zo groot is, dan ga ik taart die natuurlijk voor hem maken. Ik wilde het eerst nog uitbesteden aan onze buurvrouw, die professioneel taartenbakster is. Maar dat werd door mijn zoon niet goed gekeurd. “Mama, jij moet mijn taart bakken!” En hij heeft gelijk. Ik heb nog nooit een taart gekocht dus waarom zou ik dat wel doen nu het moeilijk wordt?

Want dat het moeilijk zal zijn, dat is wat ik denk sinds ik weet dat hij een brandweertaart wil. Voor een appeltaart, carrot cake of brownies draai ik echt mijn hand niet om. Maar een marsepeinen taart, nota bene met brandweerauto bovenop, daar zie ik wel een beetje tegenop. En dus neemt mijn hoofd een loopje met me. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet het hele bakproces in mijn hoofd voorbij laat komen. Als een soort film, waarmee ik mezelf probeer te beschermen voor mislukking. Iets in mijn denkt blijkbaar dat als ik het maar goed genoeg doordenk en alles maar goed genoeg plan, dat het dan een succes wordt, die taart.

Totdat ik gisteren op de bank traktaties zat te knippen en in mijn hoofd voor de dertigste keer die taart stond te bakken. Toen dacht ik… wat zit ik hier nu eigenlijk te doen? Hoeveel tijd met mijn zoon heb ik al gemist omdat ik fysiek wel naast hem zat, maar in gedachten met die stomme taart bezig was? Hoe veel later ben ik inmiddels in slaap gevallen omdat die taart tussen mij en dromenland in stond? En vooral: hoe komt het toch dat ik elke keer aan die taart denk?

En weet je wat ik me toen realiseerde? Ik ben bang dat hij mislukt, die taart. En dat ik daardoor misluk. Als moeder. Want wat ben ik nou voor moeder als ik niet eens een taart voor mijn kleine jarige jongetje kan bakken? Als ik hem niet de taart kan geven waar hij al maandenlang over fantaseert. Dan ben ik dus een moeder van niks. En om het nog een tikkie erger te maken, ziet ook meteen al het verjaardags-publiek dat ik een moeder van niks ben. Lekker dan.

Wat een rotgevoel hoort daarbij; een moeder van niks zijn. En dan ook nog terwijl iedereen het ziet. En dus bereid ik al weken lang dat taartenbak-moment voor. Zodat de kans op mislukking zo klein mogelijk wordt. Want ik wil geen moeder van niks zijn. Ik wil niet alle ogen op me gericht zien terwijl ik moet toegeven dat de taart die mijn zoon zo graag wilde op zijn feestje, totaal mislukt is. Ik wil mijn jongetje blij en opgetogen zien. En ik wil voelen dat ik okee ben, als moeder.

Nu ik weet dat dit er achter zit, ga ik natuurlijk niet door met die taartenbak-film in mijn hoofd. Nu ik dit weet, houd ik op met mezelf vertellen dat ik een moeder van niks ben als de taart mislukt. Want die taart zegt hooguit iets over mijn bakkerskwaliteiten, maar helemaal niks over mij als moeder. Ik ben namelijk een prima moeder. Sterker nog, ik ben een fantastische moeder voor mijn zoon. Dat zie ik aan alles. Aan hoe hij naar me kijkt. Aan hoe we samen spelen en praten. Aan hoe we de wereld ontdekken en op avontuur gaan. En aan hoe hij ’s avonds tegen me aangekruld in slaap valt. Daaraan zie ik dat ik de moeder ben die hij nodig heeft. Daar kunnen nog geen driehonderd brandweer-taarten tegenop.

Waarom had die brandweertaart me dan toch in zijn macht? Omdat op belangrijke momenten onze valkuilen altijd op de loer liggen. En een van mijn valkuilen is perfectionisme. Iets in mij heeft bedacht dat als ik alles maar perfect doe, mensen mij leuk, lief en de moeite waard vinden. En als het niet perfect is, dan ben ik dus NIET leuk, lief of de moeite waard. Ik weet inmiddels dat daar niets van klopt, maar op spannende momenten steekt die gedachte toch weer de kop op. En de derde verjaardag van mijn zoon is blijkbaar zo’n moment. Een moment waarop alles net iets meer op scherp staat.

En daar viel meteen een tweede kwartje. Want is een verjaardag echt een moment dat alles meer op scherp staat? Of heb ik dat ook maar verzonnen? Het antwoord is: ja, dat heb ik zelf verzonnen. Een verjaardag is een dag als alle anderen, alleen dan met wat meer mensen, kadootjes en zoetigheid. Maar op een verjaardag hoef je niet extra goed te zijn. Je mag gewoon jezelf zijn op een verjaardag. Dus mag ik op de verjaardag van mijn zoon gewoon mezelf zijn. En hoef ik niet ineens een professioneel taartenbakker te zijn. De liefde voor mijn zoon zit niet in de perfectie van de taart. De liefde voor mijn zoon zit in het feit dat ik het voor hem wil proberen, zo’n moeilijke marsepeinen brandweertaart bakken.

Dus dat ga ik doen, aanstaande zondag. Ik ga het proberen. Met de geest van Pippi Langkous: ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan. Maar mocht het toch mislukken, dan is enkel de taart mislukt. En niet ik. Dan eten we lekker iets anders. En hebben we het even gezellig. Veel gezelliger dan het zou zijn geweest als ik nog de perfecte taart had willen bakken.

En jij? Herken je dit? Dat je ergens veel harder je best op zit te doen dan er van je gevraagd wordt door de situatie? Dat je ergens eindeloos over piekert of het in je hoofd wel duizend keer voorbereid? Ga maar eens voor jezelf na wat er onder zit. Welk gevoel probeer je te beschermen? Wat wil je niet voelen omdat het een rotgevoel is? Welk beeld van jezelf probeer je te beschermen? Zoals ik het beeld van de goede moeder probeerde te beschermen door een perfecte taart te bakken.

Ik weet zeker dat er zulke dingen zijn in je leven. We hebben allemaal valkuilen en we stappen er allemaal zo nu en dan in. Dat is geen enkel probleem maar het kost zoveel energie om lang in je valkuil te zitten. Hoe eerder je eruit klimt, hoe eerder je opluchting zult voelen.

Als je durft, laat je dan hieronder weten wanneer jij in je valkuilen stapt?

Volg mij op
Facebook

Volg mij op Instagram

Je bent niet de enige die worstelt met het moederschap!

“Het lijkt wel alsof iedereen om mij heen de perfecte ouder is.”, zei ze met wanhoop in haar stem. “Dan zie ik al die perfecte bakfietsmoeders door de stad fietsen met hun nagels strak in de lak en hun kinderen tot in de puntjes verzorgd in de bak van de fiets zitten....

Ben je er voor jezelf, als het moederschap even lastig is?

Lieve mama, ik wil je vandaag iets vragen. Iets persoonlijks. Iets dat misschien nog nooit iemand aan jou gevraagd heeft.  Kun jij er voor jezelf zijn? Ik bedoel, op de momenten dat je het zwaar hebt, ben je er dan voor jezelf? Als de spagaat tussen werk en gezin net...

Hoeveel van jezelf stop jij in je moederleven?

Wees eens heel eerlijk. In hoeverre ben je echt helemaal jezelf in jouw moederschap? Hoeveel van jezelf stop je nu in je moederleven? Geef je jezelf de kans en de ruimte om helemaal jezelf te zijn en je leven zo in te richten dat je er superblij van wordt? Iets te...

Stay Safe, Stay Sane

Hoe blijf je als moeder energiek, blij en in balans tijdens de corona-crisis? “Dit gaan echt hele lange weken worden.”, verzuchtte mijn lief aan het begin van deze week. En ik snapte hem. We moesten, op zijn zachtst gezegd, heel even wennen aan deze bizarre nieuwe...

Over schuldgevoel, en hoe je er vanaf komt

Lieve mama’s, zullen we het maar eens hebben over schuldgevoel? Dat nare, venijnige schuldgevoel dat zo’n beetje 99% van de moeders lijkt te hebben? En mag ik dan ook meteen zeggen dat het NIET bij het moederschap hoort om je schuldig te voelen. Al zegt iedereen van...

Download gratis
mijn e-book

6 Reacties

  1. Titia

    Hoi Diane,
    Wow, wat superleuk geschreven en ook zo eerlijk en to the point!
    Ik merk het zelf dat ik heel erg last krijg van ernstig uitstel gedrag als er een deadline nadert…
    Dan heb ik inderdaad ook die angst dat het me uiteindelijk niet zal lukken en daarom draai ik er een beetje omheen : )

    Antwoord
    • Mamaya

      Heel herkenbaar, Titia. Uitstellen van grote klussen en dan die deadline steeds dichterbij zien komen zonder dat je ook maar iets van je taak hebt volbracht. Ik probeer grote taken altijd in kleine stukjes op te delen. Die kleine stukjes voelen veel minder onhaalbaar dan die enorme taak. En dan heb je meteen meer zin en vertrouwen om eraan te beginnen. Misschien helpt dat jou ook!

      Antwoord
  2. Veronique

    Briljant inzicht! 👍Laat hem meebakken dan is alles helemaal oke ❤

    Antwoord
    • Mamaya

      Hem mee laten bakken, dat wilde ik niet. Ik wilde dat dit een verrassing bleef. En de blik in zijn ogen en de armpjes om mijn nek, toen hij de taart uiteindelijk zag, waren het allemaal meer dan waard! Hij was zo blij! En natuurlijk hebben we de andere taart wel samen gebakken. Of eigenlijk heeft hij dat bijna helemaal zelf gedaan. Behalve het in de over zetten. Daar vind ik hem dan toch nog echt iets te klein voor.

      Antwoord
  3. Mariëlle

    Ik stap blind in mijn valkuilen bij drukte, haast en stress. Maar ook als ik, net als jij, denk dat anderen oordelen over me gaan hebben of wanneer ik de druk om te ‘presteren’ voel. En dat is stiekem best heel regelmatig…..

    Antwoord
    • Mamaya

      Lieve Marielle, je bent zo eerlijk! Overboord die verwachtingen die je jezelf oplegt. Mij helpt het om op zo’n moment aan mezelf te vragen waar ik mezelf tegen probeer te beschermen. Dan komt er altijd een antwoord waar ik iets aan heb, van een stuk in mij dat wijzer is dan mijn angstige gedachten. Jij hebt toegang tot je eigen wijsheid, dat weet ik. Gebruik het op zulke momenten. Het leven wordt er zoveel lichter van!

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Download mijn gratis e-book

Breng vandaag al meer rust en ontspanning in je leven! Meld je aan voor mijn e-maillijst en ontvang het gratis e-book 'Supermama is nu wel heel erg moe!'

Wat fijn dat je aan de slag wilt om de ontspannen mama te worden die je wilt zijn en de rust in je leven terug te brengen! Ik heb je een mail gestuurd waarin ik je vraag of je wilt bevestigen dat je het e-book inderdaad hebt aangevraagd. Om ongewenste spam te voorkomen. Wil je daar even op klikken? Dan ontvang je direct de link naar het e-book en kun je meteen starten!

Download mijn gratis audioserie

Wanneer je de audioserie download ga je automatisch akkoord met de privacyverklaring en ontvang je met regelmaat gratis tips en inspiratie in je inbox.

Wat fijn dat je aan de slag wilt om de ontspannen mama te worden die je wilt zijn en de rust in je leven terug te brengen! Ik heb je een mail gestuurd waarin ik je vraag of je wilt bevestigen dat je de audioserie inderdaad hebt aangevraagd. Om ongewenste spam te voorkomen. Wil je daar even op klikken? Dan ontvang je direct de link naar de audioserie en kun je meteen starten!